کوچه باغان گذشته
خالی از فریاد شبگرد و غزل گشته
باغ سرسبز جوانی ها خزانی شد
سالها بی بودنت بودم
تن به هر بیهوده فرسودم
جمع این مطلب زدم من
زندگانی شد
*سعی می کنم بیشتر باشم از این به بعد
تو مثل همین آتش می مانی
و دیگر گفتم
که تو مثل همین آتش می مانی
و خاکستر سردت منم
تو مثل همین آتش می مانی تنها گرم و دلگوار که دیگر زوری نداری بر سوزاندن
تو مثل همین آتش می مانی و دیگر گفتم که گلستانی و ابراهیم کرده ای مرا
گلستانی و ابراهیم کرده ای مرا که ( ابراهیم گلستان ) شدم
از آن رو که قرار است اینجا ، شما آنچه را که در سر من می گذرد و البته قابل نگارش است بخوانید ، باید به شما بگویم که در این روزها ( که از روزهای آخر سال قبل شروع شد و همچنان ادامه دارد ) در سر من چیزی جز اشعار محسن نامجو نمی گذرد . یعنی می گذرد ، ولی چیز جدیدی نیست . تعطیلات بدی نبود . فقط تازگیها شب ها سخت تر می خوابم . فکرم بیشتر درگیر مشکلاتم و صحبتهایی است که باید دیر یا زود آن ها را باکسی در میان بگذارم . با حمید باشگاه می روم . در چرک نویس هایم هم چند داستان کوتاه ناتمام دارم که به شدت مایلم آنها را به سرانجام برسانم . جزوات تئوری موسیقی ام را دوباره مرور می کنم . کتاب ( عقاید یک دلقک ) را می خوانم که تعریفش را زیاد شنیده ام . به این نتیجه رسیده ام که ((پیمان قاسم خانی)) چه اعجوبه ای است ، البته چندی پیش به این نتیجه رسیده بودم ولی دوباره یادم افتاد که واقعا چه اعجوبه ای است . سس فرانسوی را با غذاهای مختلف امتحان می کنم تا ببینم کدام ترکیب بهتر می شود . البته الان خسته ام و کمی سردرد دارم و حال هیچ کدام از اینها را ندارم ولی به هیچ عنوان احساس روزمرگی و کسالت نمی کنم . به سادگی زندگی می کنم ، زندگی هم سر ناسازگاری ندارد ! شُکر ...
*طرح از توکا نیستانی
*شعر از محسن نامجو
تمام این شعر
که سه واژه اش را هنوز بیشتر نسروده ام
قبل از این نسروده ام
می خواهد بگوید که هوا برای زندگی کافی نیست
و نور نیز لازم
و این میرساند که اگر رسانا باشد شعر
آنکه می سراید
می تواند مرده باشد
و می تواند کور ; کامل
و این میرساند
که آنکه میرساند
عاشق است
که کور می تواند باشد ; مُرده
پس هوا را از او بگیر ، خنده ات را نه
هوا را از او بگیر ، گریه ات را نه
که موی گندیده ی به چَشم نامده ات هم
مازاد بر مصرف من است
هوا را از من بگیر
فضا را از من بگیر
هوا را وُ فضا را وُ غذا را از من بگیر
(( حَض )) ها را از من بگیر ، خنده ات را نه
نور را از من بگیر شعله ات را نه
وفا را از من بگیر ، گریه ات را نه
...
تمام این شعر
قبل از اینکه بسُرایمش
می خواست
همین را بگوید .
*قسمتی از آهنگ (Tango) از آلبوم (بوسه های بیهوده) اثر محسن نامجو http://www.4shared.com/mp3/MeU_bF2O/Tango_-_Mohsen_Namjoo.html
*سال 90 یه مشخصه داشت که هیچ سال دیگه ای نداشته تا حالا و اون این بود که خوب و بدش زود گذشت ، خیلی زود گذشت ! امیدوارم تو سال جدید خوشیاتون دیر بگذره و ناخوشیاتون زود !
من به واژه می اندیشم . با واژه ها زندگی می کنم ، مثل آب مثل نفس !